De 588 treden naar Fira beklimmen

Besluiten om niet de kabelbaan te nemen

Ik nam het besluit aan de reling van een tenderboot, terwijl ik de klif zag veranderen van een grijze vlek in iets met een duidelijke vorm: haarspeldbochten uitgehakt in rots met de kleur van een blauwe plek, een streep witte kubussen bovenaan die Fira bleken te zijn. Mijn cruiseschip lag voor anker in de baai — de meeste doen dat, want Skala, de oude haven onder het stadje, ontvangt alleen tenders en excursieboten, nooit de grote schepen zelf.

Vanaf de steiger zijn er precies drie manieren omhoog: de kabelbaan, een ezel, of je eigen benen op 588 stenen treden. Ik had een paar uur voor mijn boot weer vertrok voor het middaglicht, en ik wilde de klif voelen in plaats van eroverheen getild worden.

Dus sloeg ik de rij voor de cabines helemaal over en begon te lopen.

Hoe de treden er echt aan toe zijn

Het getal wordt overal herhaald — 588 — alsof het een feit is waarmee je kunt plannen, en in enge zin klopt dat ook. Wat het je niet vertelt, is de helling. Het onderste derde deel, direct vanaf de steiger, is steil en zigzagt in scherpe bochten, glad en licht afgerond door meer dan een eeuw aan hoeven en schoenen. Tegen tien uur ‘s ochtends ligt het bovendien vol ezelpoep en is het niet overal beschaduwd, dus zowel de geur als de ondergrond vergen wat gewenning voordat het pad een ritme krijgt.

Hogerop, voorbij de helft, wordt de helling minder steil en sluit het stadje zich boven je hoofd — waslijnen, een kapelkoepel, de onderkant van iemands terras. Dat deel voelde minder als inspanning en meer als ergens te voet aankomen zoals mensen altijd deden, en dat is precies waarom ik daar naar beneden was gegaan.

Ergens rond de driehonderd treden stopte ik met tellen en telde ik in plaats daarvan haarspeldbochten. Het kostte me iets minder dan vijftig minuten met twee waterpauzes, in de vroege septemberhitte die al vanaf negen uur onaangenaam was. Fittere mensen doen het sneller; niemand doet het snel in juli.

De ezels, eerlijk gezegd

Ik wil eerlijk zijn over de dieren, want wat er online circuleert is óf verontwaardigd óf laatdunkend, en geen van beide klopte met wat ik zag. Er is geen verbod op ezels of muildieren die het pad bewerken — die bewering duikt voortdurend op en klopt gewoon niet. Wat wel bestaat, is een gewichtslimiet die in 2018 werd ingevoerd, na jarenlange druk over dierenwelzijn, en daarbovenop werd voor het seizoen 2026 een verdere aanscherping van de regels besproken.

Toen ik langs ze liep, zagen sommige dieren er vermoeid uit, andere verveeld, de meeste zagen er prima uit. De begeleiders kennen de route en de limiet wordt gecontroleerd met weegschalen bij het laadpunt, niet aan het gissen overgelaten. Ik ben er zelf niet op geklommen, deels omdat ik de wandeling wilde en deels omdat ik die keuze liever maak met de huidige regels voor me dan met een mening die ik al had voordat ik aankwam. Dat is eigenlijk het enige eerlijke standpunt dat ik kan bieden: lees wat de limiet is wanneer je boekt, beslis zelf, en laat niemand — ik incluis — je erin of eruit moraliseren.

Kabelbaan, ezel of benen — wat echt verschilt

Geen van deze opties is fout. Ze wisselen alleen verschillende dingen in.

Manier omhoog	Ruwe tijd	Wat je inruilt
Kabelbaan	Ongeveer 3 minuten	Snelst, weersonafhankelijk, lange rijen op piekmomenten van cruiseschepen
Ezel / muildier	20–30 minuten	Geen loopinspanning, maar je zit op een werkdier op een steil, smal pad
Te voet (588 treden)	30–60 minuten	Traagste en heetste optie, maar de enige die je de klif echt laat zien

Tarieven voor de kabelbaan en de praktische kant van het afstemmen op het schema van je schip horen op een andere pagina thuis — ik ga hier geen getallen gokken. Wat ik je wel kan vertellen, na alle drie de routes op aparte bezoeken te hebben gedaan, is dat de treden de enige manier zijn om Fira daadwerkelijk boven je te zien verschijnen, terras voor terras, in plaats van er meteen naartoe te springen.

Zo timen dat het je niet fijnmaalt

Als ik het opnieuw zou doen — en dat zal ik, de volgende keer dat ik van een schip in Skala stap — zou ik eerder beginnen. Tegen de tijd dat ik boven aankwam, drukte de middagzon elke schaduw op de caldera plat en wilde ik niets liever dan een koud drankje in de schaduw van het hoofdplein van Fira. De ochtend, vóór negen uur, of de paar uur voor zonsondergang wanneer de boten weer terugvaren, zijn allebei veel milder dan het middaguur.

Neem meer water mee dan nodig lijkt. Draag schoenen met echt grip, geen sandalen — de steen is glad en soms nat door ezelverkeer. En plan er niet meteen iets krap na; ik had een fatsoenlijke zitpauze nodig voordat ik kon genieten van de rustigere straat van Firostefani langs de rand.

Waarom ik het toch zou aanraden

De treden zijn niet de praktische keuze. Ze zijn de trage, de hete, de optie waarna je kuiten de volgende dag klagen. Maar het is ook de enige route die je in de klif brengt in plaats van erover heen — dicht genoeg om dezelfde rots aan te raken die eeuwenlang door vroege bezoekers en handelaren werd beklommen, voordat er in de jaren tachtig een kabelbaan omheen werd gespannen.

Als je met een cruise aankomt en maar een ochtend hebt, zou ik toch zeggen: probeer de kabelbaan omhoog en overweeg de treden naar beneden, zodat de zwaartekracht het zwaardere werk doet. Heb je een volle dag, loop dan beide richtingen één keer en je begrijpt de geografie van het stadje — het calderapad richting Imerovigli en de rots van Skaros — op een manier die geen enkele uitzichtfoto helemaal uitlegt.

Later die middag, weer op het water, keek ik vanaf het dek van een

zonsondergangcruise langs de caldera

naar de klif en wees ik de exacte haarspeldbocht aan waar ik was gestopt om op adem te komen. Het is een vreemd, voldoening gevend gevoel om een trap vanaf zee te herkennen. Als je planning een volledige rondvaart van de caldera toelaat in plaats van alleen de beklimming, dan behandelt een

dagcruise langs de caldera en de vulkanische eilandjes

de waterkant van hetzelfde landschap dat je net van bovenaf hebt gelopen.

FAQ: de 588 treden in Fira beklimmen

Zijn de 588 treden hetzelfde als de kabelbaanroute?

Nee. Ze lopen naast elkaar op dezelfde klifwand tussen de oude haven van Fira en het stadje, maar de treden vormen het oudere, oorspronkelijke pad en de kabelbaan is een aparte installatie die later is toegevoegd. Je kunt beide onafhankelijk van elkaar nemen.

Is het verboden om op een ezel de treden op te rijden?

Nee, er is geen verbod. In 2018 werd een gewichtslimiet voor berijders ingevoerd, en voor het seizoen 2026 werd een verdere aanscherping van de dierenwelzijnsregels besproken. Of je op een ezel rijdt, is een persoonlijke keuze, geen regel waar je omheen moet werken.

Hoe lang duurt het om de 588 treden te beklimmen?

Voor de meeste mensen ongeveer 30 tot 60 minuten, afhankelijk van conditie, hitte en hoeveel foto-pauzes je neemt. Cruisepassagiers met een krap tijdvenster kunnen beter uitgaan van de langere kant en tijd inplannen om boven uit te rusten.

Is het veilig om naar beneden te lopen in plaats van omhoog?

Ja, en veel mensen vinden het lichter voor de benen, al is de steen gepolijst door decennia aan hoeven en kan het op plekken glad zijn. Stevige, gesloten schoenen zijn belangrijker dan de richting.

Wat is het beste tijdstip van de dag om het te proberen?

Vroeg in de ochtend, vóór ongeveer negen uur, of de paar uur voor zonsondergang wanneer het cruiseverkeer terugkeert naar de boten. Het middaguur in juli of augustus is echt zwaar, met nauwelijks schaduw op het grootste deel van de route.

Moet ik iets boeken om de treden te lopen?

Nee, voor de treden zelf is geen boeking nodig — het is een openbaar pad, gratis te gebruiken in beide richtingen, op elk uur.

Kan ik de treden combineren met een boottocht?

Ja. Veel bezoekers lopen omhoog of omlaag vanaf de oude haven van Fira als onderdeel van een ochtend aan land, en sluiten zich later diezelfde dag vanaf dezelfde steiger aan bij een caldera-cruise of zonsondergangvaart.

Waar beginnen en eindigen de treden precies?

Ze beginnen aan de voet van de klif bij de steiger van de oude haven in Skala en eindigen in de straten van het centrum van Fira, vlakbij het bovenste kabelbaanstation en het hoofdplein.